نیروی دشمن مقابل قدرت خدا پوچ است
خداوند در آیات پایانی سوره انبیاء به اهل ایمان امید میدهد که با استقامت و ایمان بر مشکلات و بر دشمنان هرچند قدرتمند پیروز شوند، زیرا قدرت دشمن مقابل نیروی الهی پوچ است و پیروزی با جبهه حق است.
به گزارش سرویس فرهنگی و اجتماعی خبرگزاری رسا، خداوند در آیات پایانی سوره انبیا، به ویژه آیات ۹۱ تا ۱۰۱، تصویری روشن از دو مسیر متفاوت ارائه میکند، یعنی مسیر بندگان مؤمن که وعده رحمت و نجات دارند و مسیر دشمنان که به سبب انکار، دشمنی و لجاجت، گرفتار عذاب میشوند.
این آیات نشان میدهند که تاریخ، صحنه تکرار دو جبهه ثابت است، یعنی جبهه ایمان و جبهه تکذیب.رحمت الهی، وعدهای برای اهل ایمانآیات ۹۱ و ۹۲ با اشاره به ولادت معجزهآسای عیسی و پاکدامنی مریم، نمونهای از ظهور رحمت الهی را یادآوری میکند، رحمت و معجزهای که راه را برای فهم قدرت بیپایان خداوند باز میکند.
در ادامه، خداوند یادآور میشود که امت پیامبران یک امت واحد است، امتی که اگر در خط توحید بماند، زیر چتر رحمت قرار میگیرد.این مقدمه مهمی است برای ورود به بحث عقوبت دشمنان، زیرا قرآن ابتدا جایگاه صالحان را بیان میکند تا تقابل آن با سرنوشت منکران برجسته شود. تأکید پیاپی آیات بر اینکه راه هدایت روشن و واحد است، به این معناست که دشمنان حقیقت، آگاهانه مسیر دیگری را انتخاب کردهاند و مسئول سرنوشت خود هستند.قدرت ظاهری دشمناز آیه ۹۳ به بعد، قرآن از قاعدهای تاریخی پرده برمیدارد، یعنی هرگاه پیامبران آمدند، امتها به جای وحدت در ایمان، دچار تفرقه شدند. این تفرقه، اولین نشانه دشمنی با حق است، نشانهای که از کجفهمی، دنیاطلبی و تمایل به قدرت سرچشمه میگیرد.
قرآن اعلام میکند که این دشمنان، هر چقدر هم در دنیا ادعا داشته باشند، در نهایت بازگشتشان به سوی خداست و او درباره حقیقت اختلافشان داوری خواهد کرد. بهعبارت دیگر، دشمن میتواند روایتهای کاذب بسازد، خود را پیروز نشان دهد یا با تبلیغات، چهرهای قدرتمند از خود ارائه کند، اما این ظاهر فریبنده مانع فرارسیدن حقیقت نمیشود.
دشمنان همیشه از آیندهای که خودشان ساختهاند، میترسنددر آیات ۹۶ و ۹۷ سخن از گشوده شدن سد یأجوج و مأجوج و نزدیک شدن وعده حق است. این آیات هرچند ارتباط با نشانههای آخرالزمان دارند، اما یک پیام دائمی درباره دشمنشناسی نیز در خود جای دادهاند. دشمنان هرچقدر هم گسترده، پرشمار و هجومبرنده باشند، باز هم فراتر از فرمان الهی حرکت نمیکنند و دوره جولانشان محدود و معین است. قرآن با ترسیم صحنه وحشتناک چهرههای ستمگران در روز تحقق وعده، تاکید میکند که دشمنان همیشه از آیندهای میترسند که خود ساختهاند.
در آیه ۱۰۱، خداوند دسته دیگری را معرفی میکند، کسانی که نیکنامی و پاکی برایشان نوشته شده و از دوزخ دور نگاه داشته شدهاند. این تفکیک، فلسفه سقوط دشمنان را آشکار میکند، آنان سقوط میکنند چون از مسیر پاکی، عدالت و حقیقت فاصله گرفتهاند. به تعبیر دیگر، عقوبت دشمنان یک واکنش صرفاً کیهانی نیست، نتیجه طبیعی انتخابهای آنهاست. قرآن بهصورت غیرمستقیم میگوید دشمنی با حق قبل از آنکه نبرد با پیامبران باشد، نبرد با فطرت و سرنوشت خود است.دشمنشناسی در عصر روایتهااین آیات نهتنها روایتی تاریخی ارائه میدهند، بلکه برای امروز نیز پیام آشکاری دارند.
دشمن در نگاه قرآن، تنها کسی نیست که ابزار جنگ در دست دارد، بلکه ممکن است رسانه، تحریف، روایتسازی و شبههپراکنی داشته باشد. همانطور که امتها با تفرقه از پیامبران فاصله گرفتند، امروز نیز جنگ با حقیقت، بیشتر جنگ روایتهاست. اما قانون قرآن تغییر نکرده است، دشمنی که بر پایه ظلم و تحریف بنا شده باشد، دیر یا زود فرو میریزد و در برابر وعده حق توان ایستادگی ندارد.
آیات ۹۱ تا ۱۰۱ سوره انبیا مسیری روشن برای دشمنشناسی ترسیم میکند. دشمن حقیقی کسی است که آگاهانه و بهدلیل منافع و دنیاطلبی، حق را کنار میگذارد و در مقابل آن صف میکشد. این دشمن، هرچقدر هم قدرتنمایی کند، به سنتهای الهی گرفتار میشود.تلاوت این آیات را که در صفحه ۳۳۰ قرآن واقع است، ببینید و بشنوید.
ارسال نظرات