آنچه سوخت مسجد نبود؛ موقعیت مسجد بود و این میدان روایت ماست

به گزارش سرویس فرهنگی و اجتماعی خبرگزاری رسا، در جریان فتنه آمریکایی و اغتشاشات اخیر، بعضی از موقعیت‌های مهم هویتی ایرانِ عزیز، مورد تعرض دشمن قرار گرفت؛ حدود ۲۵۰ مسجد و حسینیه در نقاط مختلف کشور به آتش کشیده شد. واضح است که این انتخاب‌ها اتفاقی نبوده.

 

مسجد در جامعه ما فقط یک موقعیت مذهبی معمولی نیست. مسجد جایی است که عبادت، بسیج، اجتماع، عزاداری، انقلاب، مواسات، همدلی و تجربه‌های مشترک مردم در آن به هم گره خورده‌اند. به همین دلیل، مسجد یک مکان معمولی نیست؛ یک موقعیتِ هویتی مهم است. موقعیتی که مردم با آن پیوندهای عمیق معنوی، اجتماعی و عاطفی دارند؛ فارغ از تیپ‌های سلیقه‌ای و تفاوت‌های فکری. برای خیلی‌ها مسجد پناه و مأمن است، محل انس و عبادت است. برای همه‌ی مردم صدای اذان همچنان یک حس خوب و آرامش مشترک می‌سازد‌.

 

وقتی موقعیتی مثل مسجد مورد تعرض قرار می‌گیرد، مسئله صرفاً تخریب یا آتش‌سوزی نیست. یک پیام دارد: تلاشی برای بی‌اعتبار کردن معنا و بریدن رابطه مردم با آنچه برایشان مهم است. دشمن می‌خواهد این تصویر را بسازد که مسجد برای مردم جذابیتی ندارد یا حتی منفور است؛ در حالی‌که این تصویر، دروغی آشناست. همان روایتی که سال‌هاست در فیلم‌های ضدانقلاب و حتی در هالیوود تکرار می‌شود؛ جایی که برای سیاه‌نمایی اسلام، مسجد را محور تصویرسازی منفی قرار می‌دهند. در جنگ شناختی، حمله همیشه به نمادهاست؛ به موقعیت‌های موثر، نه حاشیه‌ای. تبدیل موقعیت محبوب به موقعیت منفور، هدف اصلی این حمله‌هاست.

 

در جامعه ایرانی، مسجد زائده نیست. مسجد بخشی از زیست اجتماعی مردم است. حمله به مسجد، تلاشی است برای القای این معنا که این موقعیت دیگر کارکردی ندارد و برای مردم اضافی است؛ در حالی‌که واقعیت دقیقاً برعکس است. دشمن با حمله به مسجد به‌دنبال حذف موقعیت است، نه صرفاً تخریب یک ساختمان. 

 

در چنین وضعیتی قبل از اینکه بازسازی فیزیکی این مکان‌های مهم هویتی آغاز گردد، باید از موقعیت «نماد، تصویر و روایت» تولید و تکثیر شود. مسئله اصلی، بازروایت موقعیتِ مورد تعرض دشمن است. ساخت تصویری روشن از مسجد به‌عنوان یک موقعیت محبوب، زنده و مردمی؛ تصویری که نشان دهد آنچه اتفاق افتاده، حمله به یک ساختمان نبوده، بلکه تعرض به مردم ایران و هویت آن‌هاست. یکی از کلیدی‌ترین نقاط روایت‌سازی در این مرحله، برجسته‌کردن محبوب‌بودن مسجد در میان مردم است؛ چیزی که دشمن دقیقاً قصد انکار آن را دارد.

 

الان وقت بازی ماست. این ۲۵۰ موقعیت را به‌عنوان سندی از جنایتی که آمریکا و نوچه‌هایش علیه اعتقاد و هویت مردم ایران مرتکب شده‌اند باید سر دست بگیریم، نماد و تصویر بسازیم و به مردم دنیا روایت کنیم.

 

نمونه‌ای از این کار را می‌توان در نشست خبری جشنواره مردمی عمار دید که چند روز پیش در مسجد ابوذر تهران برگزار شد؛ مسجدی که پیش‌تر توسط اغتشاشگران به آتش کشیده شده بود. اقدامی ساده، اما معنادار؛ که نشان داد مسجد نه‌تنها حذف نشده، بلکه همچنان محور اجتماع، روایت و کنش است.

 

همچنان معتقدم مهم‌ترین موقعیتی که پس از جنگ ۱۲ روزه و فتنه‌ی اخیر باید دوباره به آن برگردیم، «مسجد» است. مسجد یکی از ریشه‌دارترین موقعیت‌های هویتی ماست؛ موقعیتی که هم دشمن را عصبانی کرده و هم نسل‌هایی را ساخته که سال‌ها در برابر او ایستاده‌اند. اگر قرار است مسیر تقویت انقلاب و ایستادگی در برابر دشمنان ایران اسلامی را جدی بگیریم، این مسیر از بازگشت به مساجد می‌گذرد.