لیندسی گراهام نماد جنگ شناختی

به گزارش سرویس فرهنگی اجتماعی خبرگزاری رسا، مرگ ناگهانی لیندسی گراهام، سناتور کهنه‌کار جمهوری‌خواه، در حالی رخ داد که او تا آخرین روزهای حیات، صدای اصلی فشار حداکثری و تهاجم نظامی علیه جمهوری اسلامی ایران باقی مانده بود.

 

مرگ لیندسی گراهام، سناتور جمهوری‌خواه کارولینای جنوبی پایان یک کارنامه سیاسی و فرصتی برای بازخوانی ریشه‌های یک گفتمان هژمونیک است که در آن، قدرت سخت آمریکایی با قدرت نرم صهیونی درهم تنیده شده و ایران را دیگری مطلق کرده است.

 

آنچه در مرگ گراهام برجسته می‌شود، نشانه‌ای از فرسودگی پارادایم مداخله‌گرای آمریکایی است که در برابر تاب آوری تمدنی ایران، به تدریج عقب‌نشینی می‌کند.

 

لیندسی گراهام، سناتور جمهوری‌خواه کارولینای جنوبی، بیش از هر چیز نماینده‌ای از جریان مداخله‌گرای سیاست خارجی آمریکا بود که سعی داشت با ترکیب قدرت سخت نظامی و روایت‌سازی رسانه‌ای، نظم مورد نظر واشنگتن را بر منطقه تحمیل کند. در سال ۲۰۲۶، گراهام در بستری از تحولات پساجنگ چهل‌روزه و همکاری‌های منطقه‌ای، همچنان بر طبل تهاجم به جمهوری اسلامی ایران می‌کوبید. اما این مرگ، نقطه‌ای برای تأمل در سه مقطع است: پیش از اوج‌گیری نفوذش، هنگام ایفای نقش در بحران‌های پی‌درپی و نقطه ای که میراثش با واقعیت‌های نوین ژئوپلیتیک مواجه می‌شود.

 

در مقطع پیشین، گراهام به عنوان وارثی از سنت مک‌کین، در دهه‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰، بر لبه سیاست‌های نولیبرال امپراتوری قرار داشت. او که از نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمده بود، امنیت ملی آمریکا را مترادف با حضور نظامی گسترده می‌دانست. این زمینه، او را مدافع سرسخت افزایش بودجه دفاعی و تحریم‌های فلج‌کننده کرد. پس از برجام و سپس خروج ترامپ از آن، گراهام به عنوان پلی میان کاخ سفید و لابی‌های اسرائیلی عمل کرد و سیاست «فشار حداکثری» را ابزار اصلی فشار به ایران کرد. پس از مرگش، اما، این میراث با پرسش‌های اساسی روبه‌رو است: آیا چنین رویکردی واقعا موازنه قدرت را به نفع آمریکا تغییر داد یا تنها محور مقاومت را فربه‌تر کرد؟

 

لیندسی گراهام، سناتور طرفدار رژیم صهیونی در نقش یک سناتور بانفوذ، از جنگ عراق تا غزه و اوکراین، همواره بر طبل مداخله می‌کوبید. او از ترور سردار دلها سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی دفاع کرد، با برجام به عنوان «اشتباه راهبردی» مقابله کرد و پس از هفتم اکتبر، خواستار گسترش عملیات علیه محور مقاومت شد. بازیگران اصلی در این صحنه، شبکه لابی صهیونی و جناح انجیلی بودند که حمایت مالی و معنوی‌شان را نصیب او کردند.

 

مرگ او، خلا موقتی در صدای تندروهای کنگره ایجاد کرده است. این خلا توسط هم‌طیفانش پر خواهد شد، هرچند با هزینه‌ای بالاتر برای اعتبار جهانی آمریکا. پیامد فوری و لحظه ای مرک ناگهانی و تامل برانگیز وی، تشدید جنگ روایت‌هاست؛ زیرا رسانه‌های غربی مرگ او را «فقدان یک میهن‌پرست» می‌نامند، در حالی که برای ملت ایران، نمادی از تلاش ناکام برای نفی سبیل و نقض استقلال بود.

 

لیندسی گراهام سناتور جمهوری خواه طرفدار باند تروریسم اسراییل  تجسم تلاش آمریکا برای حفظ هژمونی در برابر ظهور قدرت‌های نوظهور شرقی بود. او با حمایت بی‌قیدوشرط از رژیم جنایتکار صهیونی، به دنبال ایجاد بلوک ضدایرانی بود که ژئوپلیتیک انرژی و امنیت آبراه‌ها را تحت کنترل نگه دارد. اما این رویکرد، بر خلاف پیش‌بینی‌هایش، آرایش منطقه‌ای را به نفع محور مقاومت تغییر داد. پیش از اوج فعالیتش، غرب آسیا هنوز جای مانور بیشتری برای دیپلماسی داشت و پس از مرگ او، روندهای بلندمدت مانند چندقطبی‌شدن و کاهش اتکای جهانی به دلار، نشان‌دهنده زوال زودهنگام این هژمونی است.