ضرورت یادگیری منطق در تقویت بنیان های عقلی

به گزارش خبرنگار سرویس حوزه و روحانیت خبرگزاری رسا، حجت الاسلام جوان آراسته، دبیر جلسه و دانشیار گروه حقوق و فقه اجتماعی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه در سیزدهمین مجمع عمومي عادی سالیانه انجمن فقه و حقوق اسلامی، ابراز داشت: خدمت به دستگاه فقاهت، امری خطیر است که توسعه فقه نظام‌ساز و فقه حکومتی را می‌طلبد. برای تحقق این هدف، تقویت پژوهش‌های میان‌رشته‌ای میان فقه، حقوق، علوم سیاسی و اجتماعی، و همچنین نظریه‌پردازی در مسائل مستحدثه و چالش‌های نوپدید، حیاتی است. علاوه بر این، نقد و ارزیابی علمی نظریات فقهی و حقوقی موجود و ارتقای مهارت‌های پژوهشی طلاب و دانش‌پژوهان از طریق برگزاری کارگاه‌ها و نشست‌های علمی، که انجمن ما در این زمینه فعال بوده، ضرورت دارد. ایجاد ارتباط میان پژوهشگران حوزه و دانشگاه و امضای تفاهم‌نامه‌های متعدد با مراکز علمی داخلی از دیگر اقدامات انجام شده است؛ اگرچه همکاری منسجم با مراکز خارجی هنوز به طور کامل محقق نشده است.

 

وی اظهار داشت: انجمن ما به برکت نام قرآن و فقه، انجمنی وزین و علمی محسوب می‌شود؛ هرچه تحقیق در این انجمن در پرتو قرآن و عزت عالمانه جلو رود، هم پربارتر می‌شود و هم به کار اصلی حوزه که توسعه فقه و حقوق است، کمک می‌کند. برای رشد و بالندگی این حوزه، ورود به دالان ورودی اصول فقه الزامی است تا مطالب تازه شکل بگیرد، اشکالات پیشین برطرف شود و انتظارات روز جامعه برآورده گردد.

 

حجت الاسلام آراسته افزود: نکته دوم، تمرکز بر اهمیت «اصول» است. اصول فقه شکوفا نمی‌شود مگر با تکیه بر «اصل منطق». تقویت بنیان‌های عقلی، به ویژه منطق قوی، در حال حاضر ضرورتی دوچندان دارد. رسم بزرگان این بود که پس از فراگیری منطق، طلاب به بازار می‌رفتند تا میزان کاربرد منطق در مکالمات روزمره را بسنجند؛ مانند آن طلبه‌ای که پس از آموختن منطق، متوجه شد درک درستی از قیاس منطقی نداشته و کبری قضیه منطقی را مجدداً نزد استاد آموخت.

 

دبیر جلسه در پایان ضمن بیان اهمیت تفکر واندیشه خاطر نشان کرد: پس از انقلاب، روزنامه‌ای ایتالیایی مأموریت رصد تحولات انقلاب ایران را داشت. بر اساس دیدگاه میشل فوکو، بیان داشت که انقلاب مردم ایران انگیزه‌ی صرفاً مادی و اقتصادی نداشت؛ مشکلات اقتصادی حکومت پهلوی هرچند وجود داشت، اما دلیل اصلی قیام نبود. ایرانیان از خلال انقلاب به دنبال تحولی در اندیشه، نگرش و سبک زندگی سیاسی-اجتماعی خود بودند و اسلام هم درمان درد فردی و هم راه حل بیماری‌های اجتماعی بود. رهبری حضرت امام و مذهب تشیع، نقشی برجسته داشتند و قدرت بسیج توده‌ها بدون باورهای دینی ممکن نبود. نهضتی که از نظر وسعت، عمق، شور و یکپارچگی، در جهان نظیر ندارد.