خون دلی که «میراث» شد

به گزارش خبرنگار سرویس سیاسی خبرگزاری رسا، در تاریخ تمدن‌ها، شکوهِ یک ملت معمولاً با فتح سرزمین‌ها یا انباشتن ثروت‌ها سنجیده می‌شود؛ اما در تمدن حق، شکوه یک ملت با میزان «خون‌دلی»هایی سنجیده می‌شود که در راه حفظ هویت و استقلال، صرف شده است. امروز که به تماشای شکوه ملی ایران، ایستادگی بی‌باکانه در برابر قدرت‌های اتمی و اقتدار علمی این سرزمین می‌نشینیم، تنها یک حقیقت در ذهن متبادر می‌شود و آن این است که این شکوه، تصادفی نیست؛ این شکوه، «میراث» امامت یک امام است. میراثِ ۳۷ سال خون‌دلی که در راه صیقل دادن روح مردم این خاک، صرف شد و تلخی ها و سختی های این مسیر با جان و دل، طی شد.

از رنجی پنهان تا اقتدار آشکار

۳۷ سال خون دل خوردن، زمان کوتاهی برای گذشتن از چالش‌های مختلف و بحران‌های تمدنی نیست. این سال‌ها، دورانی بود که در آن، رنج‌های رهبر شهید انقلاب، نه به مثابه‌ یک باری سنگین، بلکه به مثابه‌ یک «استراتژی ایمانی» سپری شد. هر فشار اقتصادی، هر تهدید نظامی و هر توطئه‌ سیاسی که بر این نظام وارد شد، به جای آنکه آن را فرسوده کند، همچون ضربات چکش بر سندان، ملت بزرگ ایران اسلامی را صیقل داد.

آنچه امروز ما به عنوان «اقتدار ملی» می‌بینیم، در واقع همان خون‌دل‌هایی است که در تاریکی سالیان سخت، برای رسیدن به این روشنایی، زمین و زمان را به کام کشید. این رنج‌ها، هدر نرفتند؛ آن‌ها در جان ملت ایران رسوب کرده و تبدیل به «میراثی» شدند که امروز، بنیانِ امنیت و عزت ایران اسلامی را تضمین کرده است.

ایستادگی در برابر دو قدرت اتمی

وقتی سخن از ایستادگی در برابر دو قدرت اتمی جهان به میان می‌آید، دیگر تنها یک بحث فنی یا نظامی نیست؛ این یک بحث «معرفتی» است. این یعنی پیروزی «اراده‌ برآمده از خون‌دل» بر «ماشین‌های جنگی پول‌بنیاد و دنیاپرست».

رهبر شهید انقلاب ما، با همان نگاه عرفانی که رنج در راه خدا را کمال می‌دانست، ایران را از مرحله‌ «بقاء» به مرحله «اقتدار» رساند. ایشان نشان داد که می‌توان با تکیه بر دانش بومی، ایمان و صبوری، از میان تنگناهای ناشی از ظلم، به قله‌های فناوری و بازدارندگی رسید. این دستاورد، همان میوه‌ی سرخ صبری است که از درخت خون‌دل‌های ولایت فقیه برآمده است.

میراثی برای آیندگان؛ از فقه حکمرانی تا شکوهِ تمدنی

میراث رهبر شهید ما، صرفا یک ساختار سیاسی یا مبانی ارزشی نیست؛ میراث ایشان، یک «الگوی زیست» اسلامی و انسانی است. میراث ایشان، پیوندِ میان «ولایت فقیه» و «پیشرفت تمدنی» است؛ پیوندی که نشان داد می‌توان هم مؤمن خالص بود و هم پیشرفته و پیشروترین جهان.

آن‌ها که گمان می‌کردند با فشار و تحریم، می‌توانند جایگاهِ ولایت را تضعیف کنند، ندانستند که با هر فشار، در واقع درحال سخت‌تر کردن این «میراث» و استمرار بخشیدن به آن هستند. آن‌ها نمی‌دانستند که رنج‌های رهبر انقلاب، به جای فرسایش، به «تزریق قدرت» در رگ‌های ملت بدل خواهد شد.

امروز، مراسم تشییع پیکر مطهر این رهبر بزرگ و مجاهد، تنها یک مراسم سوگواری و بدرقه نیست؛ بلکه یک «میثاق ‌نامه‌ ملی» است. ملت ایران، با حضور پرشور خود، اعلام کردند که این «میراث» را نه تنها به یاد داشته و حفظ خواهند کرد؛ بلکه آن را به مرحله‌ بعدی و شکوه نهایی خواهند رساند.

خون‌دل‌هایی که به «میراث» بدل گشتند، اکنون به سرمایه‌ای تبدیل شدند که هیچ قدرتی نمی‌تواند آن را مصادره کند. ما امروز بر روی زمینی ایستادیم که با خون و صبر و ریاضت یک مرد حق مدار، بزرگ و بی بدیل بنا شده و استمرار پیدا کرده است؛ زمینی که هر وجب از آن، حکایت از استقامت دارد.

نویسنده: سعید چراغی